Ben van Praag

Ik ga eens corrupt zijn, met uw goedvinden.
Een collega van het werk (mijn nieuwe dienst, weetjewel - zie hieronder) gaat binnenkort trouwen. Hoezee voor het jonge paar, zou ik willen roepen uit volle borst. Op verzoek van de meeste andere collega's zal ik dat echter niet doen omwille van hun gezondheid.
In de plaats daarvan zal ik hier een beetje publiciteit maken voor de website van deze trouwlustige collega. Ik heb hem een flink aantal extra bezoekers op zijn site beloofd, dus in godsnaam: klik eens op de link, vrienden. Ook als het u eigenlijk niet interesseert. Doe mij eens een plezier en zet een gelukwens op het gastenboek of zo.

Overigens, Tom en Wendy (het jonge paar dat voorlopig nog in gelukzalige vrijheid verkeert) doen langs deze weg een oproep om het bij klikken te houden. Het feit dat u klikt naar hun website, betekent niet dat u automatisch op hun trouwerij bent uitgenodigd. Aangezien ik WEL uitgenodigd ben, zal ik hier wel een beknopt verslag neerzetten als het zover is.

Soit. Op het werk (daar zit ik nu) is het nieuwe gebouw bijna klaar, en het ziet er redelijk cool uit, vooral aan de binnenkant. Met alle moderne kantoorsnufjes: bubbles, talkpoints, cosy corners en heel de hannekesnest.
Kortom, er staat ons nog veel fun te wachten.

http://www.tom-wendy.be

Posted by Ben van Praag at 03:17 pm | Permalink

Op algemeen verzoek van mijn grootmoeder laat ik nog eens iets van mij horen.
Mijn grootmoeder verscheen aan mij in een droom vorige week dinsdag rond 2.23 des nachts. Ze verscheen in mijn droom in de gedaante van een ongeveer 25-jarige bosnimf die je eerder zou verwachten al dartelend ergens in de Bossen van Vlaanderen (omgeving Beernem) dan in een droom, dus ik had haar niet onmiddellijk herkend. Ze zag er helemaal anders uit dan tijdens haar leven.

Klaarblijkelijk had ze dat zelf wel door en met een licht westvlaamse tongval sprak ze dan ook tot haar nogal verbijsterde kleinzoon (ik - het was mijn droom): 'Voorwaar voorwaar, ik zeg u: ik ben uw grootmoeder en ik kom eens zien hoe het met u gaat, kleinzoon. Want uit uw website valt niet veel meer af te leiden. Schaam u diep!'

Uiteraard schaam ik mij diep. 't Is al meer dan een half jaar geleden dat ik nog iets van mij liet horen, en je kan het draaien of keren zoals je wil maar dat is te làng. Als ik dit tempo volg dan krijgen jullie na de zomer de tweede bijdrage van dit jaar, en dat kan niet de bedoeling zijn. Plus daarbij, de ruimte op mijn server is ook niet gratis, dus al die euros voor maar twee bijdragen per jaar, dat is zelfs voor mij niet kosjer.

Zodus, ik beloofde mijn grootmoeder dat ik mijn leven zou beteren en dat leek haar wel tevreden te stellen.
'Okido,' sprak ze, 'dan ga ik nu terug naar mijn wolk.'
Daarna gaf ze me een soort van geile knipoog (ik zwéér het, het is de waarheid!) en vervolgens loste ze langzaam op tot er enkel nog een flinterdun flardje rook te zien was. Ik kan je verzekeren, 't is geen geringe ervaring om je grootmoeder te zien in de gedaante van een ongeveer 25-jarige bosnimf. Gelukkig ben ik inmiddels wel wat gewend in mijn leven, dus ik was niet getraumatiseerd daarna of zo.

Goed, waar was ik gebleven de vorige keer? De zomer was nauwelijks uit de startblokken geschoten en ik had dus een andere job. Inmiddels zijn we een half jaar verder en ik heb alweer een andere job, weliswaar nog steeds binnen dezelfde afdeling maar toch een andere job. Kan je nog volgen? Ik zelf nog nauwelijks, maar kan het iemand echt schelen? De dienst waar ik de laatste zes maanden werkte, werd opgeheven en de mensen die er werkten, werden gemigreerd naar andere diensten binnen dezelfde afdeling. En bibi zit dus nu in het team van de Digitale Televisie. Daar ben ik best tevreden mee, want jawel: digitale tv is de toekomst, daar kan je niet omheen.

Mathias, een collega van het werk, vroeg vorige week langs zijn neus weg wanneer ik nog eens iets ging schrijven op mijn weblog.
'Zo over dat gedoe met die radio waarmee je aan 't testen was op verschillende plaatsen in het land,', zo omschreef hij het.
Geen slechte omschrijving, al zeg ik het zelf. 't Blijft inderdaad een gedoe. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat er in de afgelopen zes maanden een periode is geweest dat ik het niet meer zag zitten om er mee door te gaan. Ware het niet geweest van mijn goede vriend Marc Hermans, dan was ik er al lang mee opgehouden.

In feite is Marc een eeuwige positivo. Hij is net als ik al enigszins gelouterd door het leven en toch blijft hij alles bekijken door een roze bril. Overigens, sinds kort draagt hij een echte roze bril, godbetert. Echt waar. Loop eens langs op de klantendienst en misschien zie je hem zitten achter zijn getinte glazen. Deze genaamde Hermans, in een vorig leven één van de populairste dj's van Vlaanderen, blijft halsstarrig geloven in radio en hij doèt het dan ook nog steeds, wat niet van mezelf kan gezegd worden. Mijn eigen goesting is zo'n beetje overgegaan na het verdwijnen van Radio Forest, met name op de dag dat die zotten uit Hamme de stekker uit trokken.

Marc heeft me in de donkere periode van mijn Grote Twijfel overhaald om toch niet op te geven. Om toch minstens te overwegen ermee door te gaan. Welaan dan, hier ben ik dus, bezig aan het overwegen. Ik laat je de uitslag van mijn interne discussie één dezer dagen weten, want ik ben er nog niet echt uit.

In elk geval, het stilzwijgen is hiermee verbroken. Mijn weblog leeft nog een beetje, en ik ook. Ik zou je aanraden de komende dagen nog eens te lezen wat ik hier allemaal al geschreven heb sinds het begin.
't Is maar dat je een beetje mee bent als ik hier weer begin te wauwelen over namen als Mi Amigo en Maeva en meer van dat gedoe.

Posted by Ben van Praag at 10:22 pm | Permalink | Comments (7)

Ok.
De stilte heeft weer lang genoeg geduurd, makkers. Mijn moeder belde mij vandaag op en de bezorgdheid was duidelijk merkbaar.
"Zoon, zijt gij nog gezond en goed te been?"
Dat is haar manier om te vragen of er iets aan de hand is. Bleek dat ze van een buurvrouw, wiens dochter mijn naam was tegengekomen op internet, had gehoord dat mensen zich vragen beginnen te stellen zoals leeft hij nog? en hoe zit dat nu met zijn project?

Ik leef dus nog, en met mijn project zit het goed.
Eerst iets vertellen dat niks met radio te maken heeft. Ik heb ander werk. Allerlei vroegere en vage kennissen zullen zich nu wellicht zorgen maken. Ah ja, bij wie moeten ze terecht als Benneke niet meer op de klantendienst van het fijne kabelbedrijf werkt? Geen nood tot zorgen, beste kennissen. Vanaf nu verwijs ik u graag door naar Marc Hermans die voorlopig nog steeds de honneurs waarneemt aan de telefoon van dat bedrijf.
Overigens, ik heb ander werk is veel gezegd. Ik werk nog steeds bij het fijne kabelbedrijf, alleen op een totaal andere dienst vanaf 1 augustus. 't Is moeilijk om in een kort tijdsbestek uit te leggen welke dienst het precies is, hoor. Iets met computers en met systemen en errors en dat soort gedoe. Het zal mij wel liggen, geloof me.

't Is in elk geval met een soort van reikhalzend gevoel dat ik er naar uitkijk.
Tijdens mijn interne sollicitatiegesprek mocht ik mijn loopbaan vertellen aan twee managers. En ze kenden begot de namen van de twee radiostations waar ik in mijn loopbaan het meeste fun heb gehad. Mi Amigo en Maeva. Het verbaast mij toch altijd weer dat die namen de decennia hebben overleefd.

(Even tussendoor en tussen haakjes: ik heb afscheid genomen van mijn trouwe Travelmate en ik heb nu een gloednieuw kameraadje, een HP Pavillion dv4000, geen echte krachtpatser maar een gemiddelde laptop)

Hoe zit het nu met dat radioproject?
Wel ja, Marc en ik zijn daar nog altijd mee bezig, op ons gemak. We laten ons niet op stang jagen, we laten ons niet dicteren door de commerce of door de druk van mensen die op zoek zijn naar snel gewin.
Herinner je je nog dat ik een tijdje geleden verslag deed over mijn gesprek met de Lukken? Ja natuurlijk, 't is amper twee bijdragen geleden en het staat hier nog altijd te lezen, een beetje naar onder. Luc was toen, op Marc na, de enige die al wist op welke manier de NV RAMP gaat uitzenden. Op dit ogenblik zijn er nog vijf andere mensen die weten hoe de vork aan de steel zit. Het is top secret, zeg maar. Dus verwacht van mij niet dat ik het hier uit de doeken ga doen, te grabbel gooien voor miljoenen en miljarden potentiële lezers.
In elk geval zijn die vijf andere mensen net zo enthousiast over het idee als wijzelf. Ik zal zelfs meer zeggen: de eerste testuitzending is inmiddels achter de rug en ik mag daarover kwijt dat het fantastisch was. Marc en ik zijn daarvoor in zijn nieuwe auto speciaal naar de kust gereden (naar het volkse Blankenberge), twee anderen begaven zich naar de Limburg (meer bepaald naar het dorpje Kleine Spouwen) en onze techneut Robbeke, die het hele concept heeft uitgedacht, ging op zijn eentje naar Aarlen, helemaal aan de andere kant van het land.

En, beste vrienden: op al die plaatsen klonk het signaal keihard en loepzuiver. Gewoon op FM hé, laat dat duidelijk zijn. De uitzending begon om 12 uur 's middags en duurde welgeteld 30 minuten. Langer wilden we het niet riskeren. Omdat het tenslotte mijn geld is, mocht ik van Marc de eerste song kiezen die zou worden uitgezonden. Toen My Immortal van Evanescence door de ether over Vlaanderen klonk, reikten de haren op mijn armen naar de lucht en kriebelde de opwinding over mijn rug. There's just too much that time cannot erase.

Jaja, het piratenbloed kruipt waar het niet gaan kan. De rest van de testuitzending vulden we op met muziek uit Lord Of The Dance, om zeker niet op te vallen. Neem van me aan dat het juist wèl opgevallen is. Ooit hebben we bij Maeva eens een nieuwe zender getest met een uur lang muziek van James Last en wees er maar zeker van dat het opviel.

Wanneer begint het hele spel nu echt? Tja, dat is de vraag die meer mensen bezighoudt. Ik kan daar nog niks over zeggen. Geen commentaar.
Nog dit jaar? Waarschijnlijk wel.
Wordt het aangekondigd? Wellicht wel.
En hoe gaat het station nu heten? Dat zal spoedig blijken.

Posted by Ben van Praag at 09:18 pm | Permalink | Comments (21)

De prijs voor de lulligste aankondiging van het nog niet eens half voorbije televisiejaar 2006 gaat ongetwijfeld naar mevrouw Geena Lisa. Tot mijn niet geringe verbazing hoorde ik deze deerne zeggen, net voor het Eurofestival begon: "Zal de kniezwengel op televisie te zien zijn? Dat is de vraag die ièdereen zich stelt!"
Geena, beste meid, gelieve dringend je definitie van ièdereen een beetje bij te stellen. Ik kan al één iemand bedenken die zich die vraag alvast nièt stelt: ikke.

Eerijk gezegd zal het mij een rotzorg zijn wat Katrien Ryan met haar knie doet in.. waar zitten ze dit jaar eigenlijk met dat spel? Tunesië? De Azoren? De Noordpool? Wat mij betreft, legt Katrien haar hele been in een driedubbele wurgknoop om haar eigen hals. Ze doet met haar knie of haar been wat ze wil. Maar Geena.. behandel mij niet als een mafketel die geobsedeerd is door de vraag of de kniezwengel op tv te zien zal zijn of niet.

Moet Katrien overigens winnen dit jaar? Moet ik daar een mening over hebben? Welnu, mijn mening in deze is dat het mij heel weinig kan schelen of ze wint of verliest. Voor zover ik het kan beoordelen, zingt ze een liedje als een ander dat niet opvalt tussen de rest.
Begrijp me niet verkeerd: van mij mag ze winnen, hé. Maar ze mag net zo goed verliezen.

Laat ik het zo samenvatten: ik lig er niet wakker van.

Posted by Ben van Praag at 08:43 pm | Permalink | Comments (7)

Laat ik jullie even mee terugvoeren in de tijd. Een nabij verleden. Over het heden (vandaag dus) valt niet zoveel te vertellen, dus komt het erg goed uit dat ik nog iets in mijn sjakos heb zitten van een tijdje terug. In een roman - àlles is daar mogelijk - gebeurt zo'n ingreep dan aldus:

(twee weken terug)
Het was echt lang geleden dat ik hem gezien had. Een paar jaar alweer, volgens mij. Ik herinner me een zonnige namiddag dat ik samen met Marc Hermans en Ron Van De Plas naar Aalst trok om een pintje te gaan pakken in het établissement van de Lukken. We hadden het daar uiteraard over radio in het algemeen en over Extra Gold in het bijzonder. Die namiddag kreeg ik van Luc een schitterende antieke radio cadeau. Die staat nog altijd op een ereplaatsje op mijn kast, half schoongemaakt en dus nog voor de helft voorzien van nicotine en alcoholvlekken. Ik moet daar nog eens werk van maken, hoewel ik hem zo ook heel mooi vind.

Maar twee weken geleden stond ik dus opnieuw in de taverne waar geregeld radiobijeenkomsten worden gehouden. Het was geen onverwacht bezoek want ik had uiteraard mijn bezoek telefonisch aangekondigd.
"Aaaaah Van P!" hoorde ik de stem van mijn ouwe makker door de ruimte schallen.
Ik grijnsde eens.
"Je durft nogal, zo in het hol van de concurrentie," lachte hij, daarbij wijzend op de reclame voor zijn Belgacom Hotspot.
Ik ging zitten en gebaarde naar het tafeltje.
"Komaan vent, geen tijd te verliezen," zei ik.
Er was zo goed als niemand anders aanwezig, dus de cafébaas had wel even tijd voor een zakelijke babbel. Aan de toog zat een afgeleefd manneke van een Grimbergen te lurken. Was dat niet Juwelier Zwitserland? Of zou die al jaren dood zijn?
Aan de telefoon had ik gezegd dat ik Luc een schitterend voorstel wilde doen. An offer you can't refuse, had ik er nog heel geheimzinnig aan toegevoegd. Wees gerust, in het ware leven krijg ik zo'n uitspraken niet uit mijn strot, maar hier is echtwaar alles mogelijk.

Hij dronk bedachtzaam van zijn Rodenbach.
"En? Kom ik nog te weten wat je in je pijp hebt zitten?" vroeg hij.
Ja, dàt zouden jullie ook wel willen weten hé, vriendjes? Welnu, ik vertelde mijn ouwe piraten-vriend over het project. Over wat het moet gaan worden. Over de makkers van vroeger die al hebben gesolliciteerd. Over de muziek die we gaan draaien. Zijn oogjes twinkelden toen ik hem vertelde over het aanbod van het fijne kabelbedrijf. Hij liet me rustig uitpraten tot ik even zweeg om van mijn chocomelk te genieten.
"Weet je dat de concurrentie binnenkort van start gaat?" vroeg hij.
Daar moest ik eens om lachen.
"Ja," monkelde hij. "Ik begrijp waarom je lacht. Niet echt concurrentie natuurlijk, via Internet. Maar 't is altijd goed om te weten wat de concurrentie denkt en wat ze van plan zijn."
Ik stelde hem gerust.
"Wees maar gerust," zei ik dus. "We weten àlles. Hoe hun studio eruitziet. De programmering. De kleur van het wc-papier. De stand van de rekening. Alles."
Hij keek me een beetje ongelovig aan.
"Je gaat me toch niet vertellen...?"
"Huhuh," knikte ik.
"Je hebt daar godverdomme toch geen mol binnen?"
"Natuurlijk hebben we er een mol zitten," grijnsde ik. "En wat voor één."
Ik noemde de naam van de mol, en Luc barstte in een homerisch schaterlachen uit.
"Niet te doèn!" riep hij. "Echt niet te doen. Een mol die deel uitmaakt van hun programmering èn ook nog eens met zijn foto op hun website staat!"
Ik vond het zelf ook wel een goeie, eerlijk gezegd. Die foto van hemzelf samen met de langen was een idee van Marc zelf geweest en hij was er bijzonder trots op dat het hem gelukt was.
"En?" vroeg ik. "Merk ik enige interesse om mee te doen?
Luc kon zijn enthousiasme moeilijk verbergen, hij is niet echt een goeie pokeraar. Ik wilde hem er van in het begin bij hebben. Marc twijfelde ook niet echt lang. De Lukken is een gast die radio ademt. En hij heeft genoeg lef en ballen om nog een keer de piraat uit te hangen.
"Ok, ik doe mee!" zei hij ferm.
We bezegelden onze afspraak met een stevige handdruk. Meer hadden we niet nodig. Een papieren contract en dergelijke shit zouden geen meerwaarde geven aan een mondelinge afspraak tussen ouwe makkers.
"Twee dingen," zei ik. "Twee belangrijke dingen nog, Luc. Ten eerste: iedereen die meewerkt, moet plechtig beloven dat hij of zij niks loslaat voor het eerste signaal de lucht ingaat. Dat wil zeggen dat je ten allen tijde ontkènt dat je meedoet. Dat je tegen iedereen die het vraagt, ontkènt dat je met mij gesproken hebt. Schrijf op je weblog wat je wil, maar uiteindelijk moet je ontkènnen dat je meedoet. Dat is een absolute voorwaarde. Heb ik je woord daarover?"
Ik keek hem indringend aan.
"Je hebt mijn woord van radioman en cafébaas," zei hij. "En wat is er ten tweede?"
"Ten tweede is er de kwestie van de ontvangst," antwoordde ik terwijl ik mijn stem enigszins dempte. "Ik kan je gerust stellen. We gaan ècht wel een live-streampje opzetten als extraatje, hoor. Maar we gaan op de radio nationaal. Keihard. Overal te ontvangen. In huis en in de auto. Op FM."
Ik zweeg even, toch wel wat genietend van het moment. Jammer dat Marc er niet bij was, maar die had helaas andere verplichtingen.
"Hou me niet in spanning, onnozelaar," mompelde Luc. "Vertel me nu gewoon hoe je in godsnaam een nationale ontvangst gaat krijgen in deze tijd!"

En terwijl Luc De Groot me met grote ogen en groeiende opwinding aanstaarde, vertelde ik hem alles.

Posted by Ben van Praag at 06:00 pm | Permalink | Comments (18)

Het ware afscheid begint al bij de kennismaking. Elk einde zit verankerd in het begin.
Deze en andere schone zinnen kwamen bij me op toen ik Marc's nieuwe auto mocht bewonderen. "Een schatje is het" zei Bart, een collega van het werk.
Mijn eigen Fiat Bravo heb ik iets meer dan zes jaar en er staan bijna 300.000 km op de teller. Mijn vader en mijn broer leefden allebei nog toen ik hem kocht. Een mens kan zijn eigen levensloop makkelijker in periodes vatten aan de hand van het overlijden van dierbaren, heb ik al gemerkt. Mijn overstap van Family Radio naar Multipop? Ah ja, dat was net nadat mijn pa gestorven was. Die heeft die afgang gelukkig nooit moeten meemaken, hij was een fan van Family Radio. En wanneer was die zomer van Maeva op 7 nu weer? Ach ja, enkele maanden voor mijn broer stierf. Hij is nog op bezoek geweest in Zoersel, als gast in Wekkerwacht.

De laatste tijd mis ik mijn broer enorm. Soms droom ik over hem. Vaak eindigen die dromen op dezelfde manier, net voor het bewust worden intreedt. We zitten te babbelen en plots kijkt hij me aan en zegt dan altijd dezelfde zin. "Zeg vent, eigenlijk ben ik dood hé". Ik knik, mateloos triest, en hij verdwijnt daarop bijna meteen, maar niet nadat hij me nog net een halve grijns laat zien. Het rare is dat ik elke keer al van te voren weet dat hij die zin gaat uitspreken.
Ja, een mens maakt wat mee tussen nacht en opstaan.

Maar ik dwaal af. De schone zinnen aan het begin, die shit over afscheid en zo, schreef ik alleen maar omdat afscheid nu eenmaal in mijn natuur ligt. En omdat een nieuwe auto kopen toch altijd een beetje herinneringen weggooien is. Marc had eveneens bijna 300.000 km op de teller van zijn rooie Nissan en bijgevolg redelijk wat memories. Maar een nieuwe auto drong zich stilaan op, geen ontkomen aan. Ten eerste was de Nissan bijna aan het uiteenvallen en ten tweede, in zijn functie bij de NV Ramp moet Marc nu eenmaal toch wat representabel zijn. Zo is hij met zijn nieuwe schatje al meteen op weg gegaan naar West-Vlaanderen (schrijf je dat eigenlijk zo, met al die nieuwe spellingen? Ach, ze zullen mij een rotzorg zijn, de nieuwe spellingen. Een pannekoek blijft voor mij even lekker als een pannenkoek, alleen iets minder belachelijk) voor een bezoek aan een radiobaas daar. De man wil graag samenwerken met ons voor de verspreiding van het signaal in die provincie via zijn station.
"Wees maar extra vriendelijk," gaf ik Marc als gouden raad mee. "Het is tenslotte een rehionale verhunninge."

De resultaten van het gesprek blijven vooralsnog geheim, dat mag duidelijk zijn. Maar er is voldoende reden om optimistisch te zijn over de toekomst van het project. Niet dat ik nu al durf beweren dat we op een bom zitten, maar het zal niet veel schelen. We hebben in elk geval besloten dat we niet van start gaan als we niet minstens heel Vlaanderen kunnen bereiken. Vlaanderen is al niet groter dan een scheet, dus voor minder moeten we niet gaan. En het moet ook overal in de auto te ontvangen zijn. Als je tegenwoordig naar een lokale radio luistert, ben je al uit het ontvangstgebied voor je goed en wel de naam van het station gehoord hebt.
"De zone 30 is bedacht door een fan van lokale radio," gromde Marc toen we het over de ontvangst hadden.
Ik moest daar even om lachen, maar hij had wel gelijk. Dus laten we het er op houden dat ons signaal op een gewone autoradio te ontvangen zal moeten zijn van de kust tot pakweg in de Limburg. En geen moeilijke toestanden met ontvangers die nog niet op de markt zijn en die voorzien zijn van allerlei klinkende afkortingen en zo.

Een sympathieke cafébaas uit Aalst met wie ik vorige week een afspraak had in zijn établissement, verwoordde het op de volgende kernachtige manier: "Voor radio is er maar één goeie afkorting en dat is godverdomme FM!"
Morgen of overmorgen vertel ik nog over dat gesprek. Ik moet tenslotte niet alles direct prijsgeven, nietwaar?

Posted by Ben van Praag at 06:46 pm | Permalink | Comments (7)

Tijdens dat programma op één waarin Vlaamse artiesten andere Vlaamse artiesten nadoen (Dana Winner won met Het Dorp van Sonneveld, een schoon lieke dat mij altijd weer beroert en mijn zwakke plekken doet beven, echtwaar ik ben eigenlijk een hele gevoelige jongen, een softie dus, al zal ik dat nooit toegeven behalve dan hier, in Bennekes-land waar maar twee regels gelden), tijdens dat programma dus, kreeg ik plots telefoon.

De Marc. Als ik de Marc zeg, dan bedoel ik Marc Hermans maar ik zeg dan de Marc om tijd en ruimte te besparen natuurlijk. Als ik elke keer de Marc schrijf in plaats van Marc Hermans en als ik dat consequent volhoud, bespaar ik toch al gauw ettelijke overtollige bytes op de toch al druk bevolkte en met onzin gevulde internet-breedband-snelweg. Op die manier hoop ik bij te dragen tot de verpropering van internet.

't Was dus Marc Hermans die belde (soms ben ik moedwillig en denk ik: de pot op met de verpropering van internet!).
Hij klonk redelijk gejaagd.
'Shit man! Driedubbele shit!'
'Rustig, ouwe jongen..' zei ik kalm. Opwinding is nergens voor nodig, en stress is er overdag al voldoende, bijvoorbeeld op het werk. Ik heb Marc vanmorgen nog knalrood zien worden toen een zeer onredelijke klant hem totaal onterecht begon uit te schelden.
'Jamaar, ze hebben ons door!'' stamelde hij verre van kalm.
'Wat bedoel je?'
'Je hebt jezelf verraden met die jingles. Ze hebben het er over op de nieuwsgroep. Je hebt geschreven dat de jingles goed klinken. Hoe valt dat te rijmen met het feit dat we nog naar een naam aan 't zoeken zijn?'
Verdorie, hij had gelijk. Hoe had ik zo dom kunnen zijn? Uit mijn ooghoek zag ik Yasmine iets zeggen waardoor die pipo van Mama's Jasje bijna ontroerd in haar armen viel. Dat soort dingen mis ik nu eens altijd.
'Ok.. zei ik, 'Ok.. we hebben dus al een naam hé. Niks aan de hand. Het mag nu toch al geweten zijn dat we een naam hebben?
'Ze zitten er wel verdomd dichtbij met die Maeva,' mompelde Marc.
'Ach maak je geen zorgen. Mensen die mij een beetje kennen, weten best dat ik de naam Maeva nooit zou gebruiken, al was het maar uit respect voor het verleden. Ja toch?'
Marc grijnsde.
'Goed. Geen probleem dan. Ik neem aan dat we ook niet reageren op wat ze geschreven hebben op de nieuwsgroep?' vroeg hij.
'We reageren juist nergens op,' besliste ik.
'Het is in elk geval goeie reclame voor je weblog en voor dat van mij,' lachte hij.

En toen begon Dana Winner te zingen, met Het Dorp van Wim Sonneveld.
'Ik was een kind, hoe kon ik weten.. dat dat voorgoed voorbij zou gaan..?'
Schone zin. Schone zinnen zijn belangrijk. Met schone zinnen kan je het onherroepelijk verglijden van de tijd niet tegenhouden, maar wel een heel klein beetje verzachten.

Posted by Ben van Praag at 10:22 pm | Permalink | Comments (9)

Op de website van Radio Maeva publiceren we al enige tijd het dagboek dat we een kwarteeuw geleden bijhielden in de Witte Villa. 't Ligt eventjes stil nu, want tussen april en juli 1983 schreven we om een niet te achterhalen reden niks meer in het boek. In juli begon het opnieuw tot het einde op 11 november 1983.

Bij het nalezen van die -soms bittere- teksten uit het grijze verleden, merk ik dat o.a. Peter Hoogland er nogal van langs kreeg toen. Nu verdient dat wel enige duiding en relativering natuurlijk. Peter was wel degelijk een coole gast in die tijd. Een jongen waar ik altijd goed mee kon opschieten en die ik al kende uit mijn tijd bij Radio Plus en daarna Radio Huguette. Hij was één van onze jongste medewerkers en toen al een spring-int-veld.

Hiernaast een fotootje uit de tijd van Radio Plus, nog in zwartwit. Oh schone tijden!
Je herkent van links naar rechts op de bovenste rij: een onbekende (ik dacht Luc van de fanclub, want die hadden we!), daarnaast ikke en naast mij Peter Hoogland, Danny Debruyn en Luc De Groot.
Onderaan zit Tom Denker (zoals Jan Dooms toen heette) en John De Vries (denk ik).

(in de marge wil ik de lezers van mijn weblog zeker niet onthouden dat er gesprekken gaande zijn met minstens DRIE van deze oer-dj's om mee te werken aan het project van de NV RAMP, waarvoor we nog steeds geen naam gevonden hebben)

Posted by Ben van Praag at 05:59 pm | Permalink | Comments (2)

Tjonge, nog helemaal vergeten vertellen daarstraks!
Vanmorgen, tijdens mijn urenlange file-rit kreeg ik telefoon van Marc Hermans. Ik nam meteen op, handenvrij want mijn snelheid schommelde rond een ijzingwekkende 2,75 km/u.
'Hé maatje!' hoorde ik hem zeggen.
'Niet zo opgewekt,' gromde ik, 'ik sta lichtjes in de file en ik ben nog niet afgekickt.'
'Wacht tot je dit hoort!' antwoordde hij, 'Je raadt nooit wie mij net gebeld heeft!'
'Gert Verhulst? Mag je eindelijk Samson gaan vervangen?'
Het was grof, ik weet het. Maar probeer me te begrijpen, vrienden. Ik was het afgelopen kwartier precies 85 cm opgeschoten en in de auto voor me zat een vent te kettingroken. Marc deed -heel verstandig- of hij me niet gehoord had.
'Duco!'
Daar ging ik toch even van zitten, ook al zat ik al bijna twee uur in de toch harde zetel van mijn Fiat Bravo. Je moet weten: Duco is zowat de hoogste in rang bij het fijne kabelbedrijf. De opper-kabelaar, zeg maar. Ik heb vorige week, in een bui van overdreven optimisme, een e-mailtje gestuurd naar hem waarin ik hem kort vertelde over het bestaan van de NV RAMP en de media-plannen die we koesteren. Nooit gedacht dat hij daarop zou reageren, eerlijk waar.
'En?' vroeg ik, waarbij ik het trillen in mijn stem in bedwang probeerde te houden.
Mijn Antwerpse collega grijnsde, dat kon ik door mijn gsm horen.
'Ze willen meedoen!' sprak hij bijna plechtig. 'Ze willen godverdomme meedoen!'
'Op welke manier?' vroeg ik.
'Om te beginnen willen ze één van de digitale kanalen op de kabel vrijhouden voor ons. In het basispakket, weet je wel. Gratis voor iedereen met een box of een corder. En in het weekend en 's avonds na 19 uur mogen we op de mozaïek!'
Dat klonk verdorie lang niet slecht, vond ik. Terwijl ik het even liet bezinken, dreef ik mijn snelheid op naar 3 km/u. Er begon schot in de zaak te komen.
'Wat willen ze in ruil?'
'Niks. Enkel een spotje voor de digitale tv, elk uur op het tijdsein.'
Dat was helemaal niet onredelijk.
'Niet onredelijk,' zei ik dus.
'Nee, dat vind ik ook,' antwoordde Marc. 'En weet je wat?'
Nee, ik wist niet wat.
'We mogen de studio op het werk bouwen!' riep hij nu dolenthousiast. 'Beneden in de ontspanningsruimte, net naast de fitness!'
Dat vond ik echtwaar bangelijk. Ik zag me na mijn programma (natuurlijk ga ik zelf ook programma doen!) al gretig gebruik maken van de gratis fitness. Joepie! Eindelijk een gezonde geest in een gezond lichaam voor bibi.
'Ze willen wel dat we gewoon ons werk blijven doen,' mompelde Marc, 'want het service level mag er niet onder lijden.'
Dat begreep ik wel, en ik vond het ook heel normaal.
'Zeg maat,' vroeg ik, 'heb je nog met Theo en Fred gesproken?'
Marc knikte. Tenminste, dat veronderstelde ik. Natuurlijk kon ik dat niet zien, we waren immers aan 't bellen.
'Yep! antwoordde hij opgewekt, 'Ze zijn nog altijd geïnteresseerd, en als ze dit te horen krijgen, trekken we ze over de streep!'
Ik zweeg instemmend. Alles begon nu vaste vorm te krijgen. Ik hoorde het in gedachten al klinken zoals het moest klinken. De Jaarmeter en Avondhistoriek. En natuurlijk De Brunchexpress en Fiësta.
Ondertussen was ik toch weer een paar meter opgeschoten in die verdomde file.
'Bel je vanavond nog met Bart B. over die frequenties?' vroeg ik nog.
'Ja natuurlijk,' zei mijn Executive Director Of The Musical Format.
In de verte zag ik twee monsterlijke verkeersdrempels opdoemen, en ik maakte een eind aan het gesprek. Hier moest ik mijn aandacht bijhouden. Moeilijke maneuvers in het verkeer zijn niet mijn sterkste kant. Maar focussen was niet zo simpel, met het fantastische nieuws van daarnet in mijn achterhoofd.
Het gaat vooruit, vrienden. Het gaat verbazend goed vooruit!

Posted by Ben van Praag at 08:06 pm | Permalink | Comments (5)

Stoppen met roken, het valt verdorie niet mee als je drie uur in de file zit.
Het beviel me vanmorgen eerlijk gezegd niks, die urenlange stapvoetse trip van Waasmunster naar Mechelen. Tot aan Willebroek viel het eigenlijk nog mee, maar vanaf daar begon het gezeik. Ergens aan een onnozel bruggetje in een godvergeten gat dat Tisselt blijkt te heten (of was het Leest?), hebben ze er niets beter op gevonden dan twee van die onnozele verkeersdrempels te leggen waar het verkeer overheen rijdt tegen de supersonische snelheid van 4,5 km per uur. 't Is een wonder dat ze daar ook geen flitspalen neergepoot hebben om alle snelheidsduivels te betrappen.

Tijdens die urenlange reis naar het fijne kabelbedrijf heb ik, bij gebrek aan rookgerief, drie van mijn vingers stuk gebeten. De doktersrekening zal ik naar het gemeentebestuur van Tisselt of Leest sturen.

Gelukkig (na enige discussie) moest ik de verloren tijd op het werk niet inhalen. Kristian, de piloot van de klantendienst, was in een goeie bui en was bereid om de hele zaak als onvoorziene omstandigheid te beschouwen. Maar morgen liggen die drempels er nog en dan zijn ze niet meer onvoorzien, hé makker! sprak hij me ernstig toe.

Heeft er nog iemand een helicopter op overschot in zijn tuin staan?

Posted by Ben van Praag at 03:16 pm | Permalink | Comments (1)

Een cold turkey, daar ben ik nog eens aan toe.
Morgen stop ik voor de zoveelste keer. Ik weet het, ik pleit schuldig aan zelf-herhaling. Ik heb het al eerder geprobeerd. En zelfs dat was niet de eerste keer.

Maar voorwaar, ik zeg u: deze keer gaat het lukken. This is the one! Wat is een mens zonder zelfvertrouwen, nietwaar? Plus daarbij, vandaag - tijdens de wekelijkse boardmeeting van de NV RAMP - hebben we de taken eindelijk eens tegoei verdeeld. Marc Hermans is benoemd tot Executive Director Of The Musical Format van het nieuwe Project (ik ken niemand die meer verstand heeft van de muzikale inkleuring van een radiostation) en ik mag CEO van het geheel zijn.
'Tenslotte is het ùw geld hé, vent,' sprak Marc ferm. Daar heeft hij natuurlijk overschot van gelijk in, dus ik protesteerde niet echt.
'Maar,' opperde hij vervolgens, 'ik vind wel dat je dan moet stoppen met roken, je moet een voorbeeld zijn voor het personeel!'.
Ik kon alleen maar knikken. Het leek me een gepaste ruil. En CEO van een nationale radio heb ik altijd al willen zijn, dus dat komt goed uit.

Dus morgen is het afgelopen met de sigaret. 72 uur zal ik ervoor nodig hebben. Uiteraard hou ik jullie op de hoogte van mijn vorderingen. Deze nieuwe poging draag ik trouwens op aan C.D.K.. Een beetje extra motivatie versterkt het zelfvertrouwen.

Welaan dan, laten we er het beste van hopen en geloven in de kracht van de menselijke geest!

Posted by Ben van Praag at 05:46 pm | Permalink | Comments (3)

Komaan, laten we er voor het gemak van uitgaan dat er tussen het begin van 2006 en vandaag niets noemenswaardigs gebeurd is. Laten we doen alsof er geen vakbondsactie geweest is. Laten we aannemen dat een buikgriep makkelijk vier maanden kan duren, ok? Zullen we dat afspreken? zoals Lydia Protut zou zeggen.

Als we daar van uitgaan, dan moet ik mijn tijd niet verdoen met uitleggen waarom het zo lang geduurd heeft, moet ik geen redenen verzinnen en moet ik niet uitleggen waarom ik gewoon geen goesting meer had om hier iets te schrijven. Evenmin moet ik een verklaring geven voor het feit dat ik nu plots weer wel zin heb.

Een weblog is een beetje zoals een eigen land. Je bent er koning, je bent de baas. Je maakt je eigen regels. Regel nummer één in Bennekes-land: ik moet juist nièts uitleggen.

Voor de mensen die toch koortsachtig voor alles een verklaring willen krijgen: ok, ik heb begin januari heel onverwacht gewonnen met de lotto. 't Was helaas geen overdreven hoog bedrag, maar toch genoeg om me de rest van mijn leven geen zorgen meer te hoeven maken. Omdat ik het werk dat ik dagdagelijks uitvoer, toch wel heel graag doe, besloot ik om elke dag naar Mechelen te blijven rijden.

Tussendoor ben ik aan de gang geweest met het oprichten van een eigen bedrijf (de NV RAMP, Radio Audio En Multimedia Projecten), samen met mijn goede vriend Marc Hermans. We houden ons in onze vrije tijd al een tijdje bezig met het uitwerken van het Ultieme Radio Project waarmee we Vlaanderen gaan verbazen. In het diepste geheim zijn we aan het onderhandelen geslagen om een nationale vergunning te pakken te krijgen en dat lijkt te lukken. Marc is nu volop oud-collega's aan 't bellen om te zien of ze bereid zijn mee te werken aan een nationale familieradio voor Vlaanderen.

Ik moet zeggen: het ziet er veelbelovend uit. Heel wat jongens van vroeger hebben we bereid gevonden om de handen in elkaar te slaan voor deze nieuwe uitdaging. De programmering is zo goed als rond, het format is ronduit geniaal, de jingles swingen de pan uit, de eerste adverteerders zijn er ook al bij en de proefprogramma's die we hebben gemaakt, sloegen aan bij een testpanel van doorsnee-luisteraars. Nu nog een naam zoeken voor het Project.

Regel nummer twee in Bennekes-land: fantaseren màg, en de realiteit lichtjes ombuigen ten behoeve van het algemeen nut, is met mondjesmaat toegestaan. Zullen we dat afspreken?

Posted by Ben van Praag at 10:57 am | Permalink | Comments (4)

To everything
There is a season
And a time to every purpose, under heaven

Posted by Ben van Praag at 05:42 pm | Permalink | Comments (9)

buik-griep (de ~)
1 epidemische, acute darmontsteking

dok-ters-ad-vies (het ~)
1 advies van een arts

rusten (onov.ww.)
1 zich ontspannen door niets te doen of te slapen
2 zich in een rusttoestand bevinden

Posted by Ben van Praag at 05:05 am | Permalink | Comments (7)

De website van Arie van Loon zit in een nieuw kleedje, voor het eerst sinds 2001.
Dat is zo gekomen: nu we volop bezig zijn met de Maeva-website, vond ik dat het ook tijd was om Arie's plekje op het net eens op te frissen. Te dien einde richtte ik mij tot Whoopie met de woorden: "Denkt ge niet dat Arie's site aan een nieuwe layout toe is?". Waarop de webbie eens fronsend naar mij keek en vervolgens knikte. "Ik doe dat vannacht wel," antwoordde ze. En inderdaad, vanmorgen was de site aanwezig op het wereldwijde net. En ze mag er verdorie zijn, mijn gedacht. Ik weet zeker dat Booike, Cor en Teun dat ook zullen vinden als ze er naartoe surfen.

Arie dus. Ik zie Valain nog altijd in Ukkel binnenkomen met de woorden: "We hebben een vervanger voor Ron!" Inderdaad, Ron van de Plas, toen nog geheel onbesproken en vrij van zonden, had het een aantal weken daarvoor wel gezien bij Maeva en was overgestapt naar Seven. De daaropvolgende tijd zou ik in Ukkel het gezelschap krijgen van Bert De Groef en Peter Hoogland, want ik kon moeilijk in mijn eentje die hele familieradio recht houden. Heel die situatie kon hoe dan ook niet blijven duren want zowel Bert als Peter hadden hun eigen bezigheden buiten Maeva om.

En dus haalde Valain er iemand bij die eigenlijk al van bij de start bij het station had moeten komen maar er toen niet bij was wegens van de fiets gevallen en been gebroken of iets dergelijks. "Hij heet Arie van Loon," vertelde onze programmaleider me. Toch niet wèèr een Hollander, dacht ik. Maar het was er wel eentje, en een rare ook nog. De eerste dag dat hij in Ukkel was, hield hij zich ongevraagd bezig met de grote schoonmaak. Ik moet toegeven dat mij dat goed uitkwam, want zelf hield ik niet zo van schoonmaken, ik wilde enkel radio maken. Heel het appartement blonk als nooit tevoren na Arie's intrede.

Na de eerste wat onwennige dag, klikte het meteen tussen ons. Het klikte ook snel tussen Arie en de luisteraars. Hij had een volledig eigen stijl van presenteren, hij moest maar één woord zeggen en je wist direct dat hij het was. Hij presenteerde als een dichter. Zijn stem was de pen waaruit de woorden vloeiden.

Voor mij was hij een Hollander die mij met alle Hollanders verzoende, zoals Marc een Antwerpenaar is die mij alle cliché's over Antwerpen doet vergeten. Je kon niet boos zijn op hem. Tevens was Arie heel bescheiden, en dan bedoel ik ècht bescheiden, niet vals bescheiden zoals we allemaal wel eens zijn.

Ik lees tegenwoordig met plezier zijn bijdragen aan het Witte Villa-dagboek die ik met regelmaat op de Maeva-site zet. Zijn handschrift ontcijferen in het originele boek, het is geen simpele opdracht maar ik vind het niet erg. Wil je wat mooie foto's van Arie zien? Ze staan allemaal bijeen op zijn website. Surf er eens naar toe, lees het gastenboek met de ontelbare bijdragen van fans die in de weken na zijn dood op de site werden gezet. Het gastenboek is weer open, dus je kan je eigen bijdrage er ook neerzetten.

Arie van Loon is dood, maar - zoals Marc vanmorgen zei: soms is hij er precies toch nog.

Posted by Ben van Praag at 04:08 am | Permalink | Comments (3)

Op het werk is het er niet simpeler op geworden. Konden we vroeger nog gewoon telefoons beantwoorden door op een knopje te drukken (binnen de drie belsignalen, dat wel), sinds een dikke week wordt de telefoon opgenomen voor ons. Je hoort in je headset één biepje en je hebt meteen een klant aan de lijn. Modern times, er valt niet aan te ontkomen. Praten met collega's tussendoor is er dus ook niet eenvoudiger op geworden want voor je 't weet, ben je al tegen een klant bezig in plaats van tegen die collega.

't Was dus een beetje in telegramstijl dat Marc me vanmorgen het gouden idee influisterde om een aantal bijdragen van mijn eigen weblog te recycleren voor de Maeva-website. Het wiel twee keer uitvinden heeft inderdaad weinig zin en ik heb die stukjes tenslotte zelf geschreven dus ik doe er lekker mee wat ik wil. Baas in eigen blog, moet je maar denken.

Welaan dan, ik heb meteen een eerste stukje uit de zomer van vorig jaar overgeheveld van hier naar daar.

Posted by Ben van Praag at 08:32 am | Permalink | Comments (1)

Redelijk slecht gezind ben ik vandaag.
Na een min of meer slapeloze nacht (ze komen in alle soorten en maten, maar de nachten met nachtmerries waarin je net niet beseft dat je droomt, dat zijn de ergste) viel ik eindelijk in slaap rond acht uur vanmorgen. Pakweg een halfuur later werd ik alweer wakker door het geroep en gelach van een bende geschiften (ze worden ook wel eens wielertoeristen genoemd) die vlak voor mijn deur een stopplaats hadden. Ik spreek over een stuk of vijftig van die mafketels die in december bij vriestemperatuur op een zondagmorgen gaan fietsen. En maar lawaai maken, en maar moppen vertellen terwijl ze aan hun stopplaats onder mijn slaapkamerraam glühwein of een ander warm drankje stonden te zuipen. Hoeveel vijzen moet een mens kwijt zijn om zo vroeg op zondag in groep te gaan rondrijden?

Tot daar een verklaring voor mijn slecht humeur van vandaag.
Gelukkig is er Net Gemist, de nieuwste uitvinding van de openbare omroep die in samenwerking met het fijne kabelbedrijf hun programma's van de voorbije zeven dagen aanbieden via de Digitale Televise. Ik zit nu de Laatste Shows van de hele week te bekijken. Ja, die DigiTV is geen slechte zaak. Op het werk zit ik in een soort testgroepje dat thuis de nieuwste digitale snufjes mag uitproberen voor ze live gaan. Ik kan je verzekeren dat er nog leuke dingen op komst zijn.

Op de Maeva-website lees ik een artikeltje van Marc Hermans (ik moet die teksten er zelf opzetten, dus er is geen ontsnappen aan) over de populariteit van Maeva indertijd. Die populariteit was inderdaad overweldigend. Je zal mij nooit horen beweren dat Maeva toen de beste radio was, maar het was wèl de populairste. We hadden fans in alle lagen van de bevolking, in alle euh.. soorten en maten dus. Oude fans, jonge fans, kleuters, fanatiekelingen, gehandicapten (heel vaak blinde fans - dove fans kwamen veel minder voor), getrouwde fans, vrijgezellen, mooie fans, lelijke fans, domme fans, sympathieke fans, ambetante fans, groupies, jaloerse vriendjes, dunne fans, dikke fans, goedgelovige fans, achterdochtige fans en - gelukkig maar - ook gewoon intelligente fans. Die laatste categorie vond ik de aangenaamste om mee om te gaan.

Een kwarteeuw later herinner ik me nog altijd namen als Ricky Jenniges (de jongedame die mij ooit een volgeschreven toiletrol opstuurde, maar elke zin was intelligent), Martine Monsaert, Lode en Martine (Lode was de man die het Wekkerwachtlied bedacht en de oorspronkelijke versie ervan zong), Lutgard -ABBA- Smets, Hendrik Rosiers (die ik de bijnaam de zaterdagschrijver gaf, zijn kritische brieven op zaterdag waren altijd weer een hoogtepunt in Wekkerwacht), Hilde D.W. uit Aalst (op wie ik echtwaar zwaar verliefd werd en over wie ik hier al schreef) en nog een aantal anderen op wiens namen ik nu niet kan komen maar die regelmatig zeer intelligente brieven stuurden.

Toen we vertrokken bij Maeva, heb ik al die intelligente brieven mee naar huis genomen - ik had ze in de loop van enkele jaren netjes bijgehouden. 't Waren twee vuilniszakken vol, geloof ik. Later moest ik nog meer gaan filteren (opruimen van de zolder, je kent dat wel) en de aller-intelligentste brieven bleven uiteindelijk over in een plastic zakje van de Werka uit het Koopcentrum in Sint-Niklaas. Nog later, tijdens een periode dat ik psychisch mijn verleden probeerde te vergeten, heb ik heel drastisch die Werka-zak met het huisvuil meegegeven. De momenten dat ik daarvan spijt heb, komen steeds minder vaak voor. Je moet zuinig zijn met spijt in het leven.

Posted by Ben van Praag at 09:00 am | Permalink | Comments (4)

Ik zal er kort over zijn: het is not to stream geworden.
Tja, neem het van mij aan, een mens krijgt nooit wat hij wil in het leven.

En neen, meer uitleg komt er niet. Ik ben daar te moe voor.

Posted by Ben van Praag at 08:56 am | Permalink

Op de nieuwsgroep be.radio - altijd weer bron van vermaak en vertier - heerst enige verwarring over de bedoeling van de livestream op de Maeva-website.
Welaan dan, enige informatie van bij de bron: maak het niet te ingewikkeld, boys. Het is niet de bedoeling om Maeva (The Original) terug te brengen als radiostation. Het is niet de bedoeling een soort van re�nie-zender via Internet te brengen. Het is ook niet de bedoeling dat MaevaFM of MaevaDRM de Maeva-website gaan inpalmen. We hebben enkel de stream van de langen in bruikleen gekregen als vriendendienst. Marc Hermans gaat de muziek wat aanpassen, de ouwe Maeva-jingles zitten er op en af en toe zullen we een programma van vroeger op aangekondigde tijdstippen op de stream zetten. Meer moet je daar niet achter zoeken.
Overigens, een luisteraar-aantal van nog geen twintig tegelijk is echt niet iets om over naar huis te schrijven. Dat doe ik dan ook niet, ik hou het bij deze plek.

Posted by Ben van Praag at 08:54 am | Permalink | Comments (1)

"Zou Bert De Groef ook iets willen schrijven voor de Maeva website?" vroeg Marc mij gisteren tussen twee klanten door. Een beetje zorgelijk keek ik hem aan.
"Ik heb mijn twijfels," mompelde ik, "maar aan de andere kant heb ik nog iets tegoed van hem, dus wie weet".
Voor ik dat verder kon uitleggen, had ik zelf ook weer een klant. Terwijl ik de man, een oorlogsveteraan die een computer had gekregen van zijn dochter, probeerde duidelijk te maken dat de run-time erreur die op zijn scherm verscheen bij het opstarten �chtig waar niets met het fijne kabelbedrijf te maken had, dacht ik verder na over Bertje De Groef.
Overigens, de instapdrempel voor Internet wordt steeds lager en dat vind ik super maar soms ligt die drempel echt wel t� laag. De gepensioneerden die denken dat wij op het werk verantwoordelijk zijn voor elke losse vijs in hun computer, zou ik de kost niet willen geven. Uiteindelijk hing de oorlogsveteraan op, nadat hij mij vertelde dat hij zijn schoonzoon wel eens zou raadplegen, want dat was een ellentrieker.

Maar waar was ik? Bert De Groef, jawel.
Ik leerde hem kennen bij Radio Huguette Internationaal, een vrije radio die iets meer verdient dan een voetnoot in de geschiedenis omdat daar toch wel de kiem werd gelegd van het latere Maeva. Bert was een toffe gast, zeer zeker. En toen Patrick Valain in de eerste maanden van Maeva iemand zocht voor de namiddag (ik geloof voor Muziekmatinee), zei ik dat ik wel iemand kende, Bert dus.
Ik meen me te herinneren dat Valain eerst nog wat moeilijk deed over zijn naam (De Groef, wat voor een naam is dat?) maar dat obstakel was snel overwonnen.

Ik zat ooit een tijdje bij FM Kempen waar ik samen met Marc de programmaleiding deed. Tjonge, daar zat toch wat bij mekaar, hoor. Ik vernam dat ene Lode achter mijn rug had gezegd dat Van Praag toch wel een debiele naam was voor op de radio. Tja, daar was ik een paar dagen kapot van. Wat moest ik in godsnaam aanvangen om Lode alsnog voor mij te winnen? Hoe moest ik mezelf noemen? Ik kon toch moeilijk mijn naam veranderen in pakweg Eric Van Houte of zo? Maar alla, ik hoor Lode tegenwoordig vaak Voor De Dag presenteren bij Radio 1 dus hij heeft het echt gemaakt en ik ben een loser.

In elk geval, van Bert De Groef heb ik nog iets te goed. Ik zal hem eens mailen ��n van de dagen en vragen of hij Johan Henneman eens even wil vergeten en of hij wat wil schrijven voor de onvolprezen Maeva website waarvoor ik hier graag opnieuw een lans wil breken.

Posted by Ben van Praag at 08:21 am | Permalink

Het is een feit: de nieuwe Maeva-website bolt een stuk beter dan ik verwacht had, na amper een paar dagen. En dat zonder dat ik er zelf veel voor hoef te doen behalve teksten en foto's van anderen een klein beetje aanpassen en corrigeren. Wat een makkelijke job is dat! Joechei!

Overigens, mijn ambities voor het hele spul zijn niet gering, makkers. Heel graag wil ik: de geschiedenis van Maeva laten schrijven door zoveel mogelijk ex-medewerkers, een eigen kijk op het station door de ogen van zoveel mogelijk ex-luisteraars publiceren, alle jingles online zetten, heel veel fragmenten natuurlijk, het volledige Witte Villa-dagboek op internet pleuren, de volledige videofilm Een bom in de radio in stukjes op de site plaatsen, de Maeva Familie-albums archiveren, heel veel persartikels (allemaal al ingescand!) een plaatsje geven, massa's foto's aan iedereen ontfutselen en vrijgeven, interviews met veel ex-medewerkers ter lezing aanbieden (waaronder Het Definitieve Gesprek Met Patrick Valain natuurlijk!) en daarna nog veel meer.

Je ziet, dat kan tellen. Als dat allemaal gebeurd is, registreer ik de domeinnaam www.radiomaeva.be voor de komende 50 jaar en maak ik een deal met Typepad voor dezelfde periode. Grootse plannen, maar dat is nu eenmaal typisch voor een Boogschutter.

Nu nog wat ex-medewerkers contacteren om hen om bijdragen te vragen. Eric Hofman heeft al beloofd wat te gaan schrijven, Erwin Bergmans zit vast al in zijn pollen te wrijven, onlangs heb ik het e-mailadres van Edu De Groot te pakken gekregen, Marc Hermans doet ook wreed zijn best en de rest volgt wel.

Zelf weet ik het niet zo goed. Waar moet ik mijn anekdotes over Maeva nu in godsnaam schrijven? Hier, op mijn eigen webstekje of d��r? De twijfel is enorm, vrienden. Altijd maar keuzes in het leven, 't is bijna niet te doen.

Nu ga ik nog wat klanten voorzien van goede raad, want ik schrijf dit vanop mijn pc bij het fijne kabelbedrijf. Ik zit hier toch elke dag een uur te vroeg, dus kan ik die tijd beter creatief besteden. Ochtendlijke groeten vanuit het Mechelse dus, mede namens Marc Hermans die net is binnengetreden en ook klaar is voor vier uur behulpzaamheid voor al uw vragen in verband met de heilige drievuldigheid: telefoon, internet en televisie.

Posted by Ben van Praag at 08:24 am | Permalink | Comments (4)

Het probleem met die al jaren beloofde website van Maeva was natuurlijk al die tijd dat ik flink opzag tegen de toch wel omvangrijke taak om de geschiedenis van dat station te vatten in woorden en beelden en geluiden. Geen geringe job, laat ik het zo samenvatten. En toch moest het een keer gebeuren, ik had het niet alleen beloofd aan de veel te vroeg vertrokken Arie van Loon, maar ik schreeuw ook al jaren van de daken dat ik die Maeva-site wel eventjes online zou zetten.

En altijd maar weer dat uitstel, een mens zou er op den duur nog depressief van worden. Daarom was ik dolgelukkig, op het lyrische af toen bleek dat het fijne kabelbedrijf een blogdienst in het leven had geroepen. Ik wilde dat natuurlijk eens testen en toen ik onder de douche stond, flitste een geniaal idee door mijn geest. Waarom zou ik het opvullen van die website niet uitbesteden? Er zijn vast nog wel enige duizenden mensen in Vlaanderen die de gloriejaren van Maeva hebben meegemaakt. Ze kunnen toch niet allemaal dood zijn, die echte fans? Als ik die lang beloofde Maeva-site nu eens zou laten volschrijven door fans enerzijds en door de medewerkers van vroeger anderzijds! Het ei van Columbus, begot!

En al die radiomakers van tegenwoordig die graag zeggen dat ze in hun jonge tijd zo vaak naar Maeva luisterden? Laten ze nu maar eens uit hun pijp komen en vertellen waarom Maeva hen be�nvloed heeft en zo.

De site zelf was snel ontworpen en ziet er eerlijk waar niet slecht uit. Het is nu aan jullie. Laat maar komen, die literaire kunstwerkjes. Anekdotes, verhaaltjes, herinneringen, geschiedkundig correcte feiten en wat je maar kan bedenken. Stuur het naar radiomaeva@telenet.be.

Zelf ga ik nu eindelijk ook Het Witte Villa Dagboek in afleveringen publiceren, hier en daar gecensureerd weliswaar maar toch. Ik ben benieuwd wat er van komt, beste vrienden.

http://www.radiomaeva.be

Posted by Ben van Praag at 10:58 am | Permalink

Het fijne kabelbedrijf introduceert een eigen weblogdienst.
De moeite waard om het zelf ook eens te testen.
Het echte staat natuurlijk nog altijd op http://www.benvanpraag.be, dat spreekt voor zich.

Zelfs Marc Hermans heeft dan toch de grote stap naar het openbare internet gezet. Ik wil hem vanaf deze plaats graag wat extra promotie geven.

Posted by Ben van Praag at 09:56 am | Permalink | Comments (1)

Vanmiddag ben ik nog eens bij mijn broer geweest.
Niets zo goed als eens even in het gras zitten bij het graf van iemand met wie je bent opgegroeid. Er ligt een mooie steen op, dat heb ik altijd al gevonden. 't Is nu vier jaar later en er zijn schier ontelbare andere graven bijgekomen (kottekes met pottekes noem ik ze in gedachten) maar hij heeft echtwaar de mooiste steen.
Hoewel ik hem te weinig bezoek - een miljard keer minder dan ik zou willen - toch kom ik er graag. 't Is net alsof hij een beetje minder weg is, als ik vlak bij ben.

Ik zat op mijn hurken, staarde door de rook van mijn sigaret naar zijn naam en de letters 1961-2001 en mompelde godverdomme. Vervolgens klopte ik eens op zijn kotteke. Het klonk een heel klein beetje hol. Ben je thuis? vroeg ik in gedachten. Daarna vertelde ik hem hoe het met mijn leven staat, stelde hem heel veel vragen en wachtte gespannen op het antwoord. Het bleef stil. Wellicht hoort hij niet zo goed meer, met die steen boven hem, bedacht ik. Misschien deed hij een middagdutje of luisterde hij naar de Cranberries, wie zal het zeggen?

Ben je gek als je ben je thuis? vraagt aan iemand die je al vier jaar mist en die nog een eeuwigheid zal zwijgen? Naar alle waarschijnlijkheid wel, maar ik blijf wachten op een antwoord, al moet ik nog een eeuwigheid hopen.

Posted by Ben van Praag at 04:46 am | Permalink | Comments (4)

Jaja, zometeen ga ik het nog eens over radio hebben, ongeduldigaards!
Maar eerst even dit: met een gezonde dosis verbazing kijk ik naar het boekje Met Ben op de boot waarover ik het vorige keer had en dat hier naast mij op tafel ligt. Mijn verbazing geldt niet zozeer het boekje zelf, dan wel het wonderbaarlijke feit dat de schrijfster van het werkje, de auteur zelf dus, nog geen week na mijn bijdrage, haar commentaar heeft neergepoot op mijn weblog. De wondere wegen van het Lot of van het Toeval, of wat het dan ook is dat dit leven bestiert, zijn toch wel echt euh.. raar. Te meer daar mevrouw Guirlande (ergens voel ik dat ik haar rustig Christina mag noemen, ze is tenslotte geboren in Moerzeke, vlakbij mijn deur dus) het boekje heeft geschreven in 1981, mijn persoonlijk wonderjaar. Op haar website staat 1982 vermeld bij Met Ben op de boot maar in het boekje zelf staat het jaar 1981 dus dat zal wel kloppen. Plus daarbij (zàlig detail), op de originele uitleenkaart die bij het boek hoort, staat met de hand 15/07/81 geschreven als eerste datum waarop het werd uitgeleend.
Het Lot gooit nog een paar extraatjes naar me toe, zie ik. Christina werd geboren op 11 november 1938. Op 11 november van het jaar onzes Lot 1983 (bijna hetzelfde, maar omgekeerd dus) legden Hoogland, Hermans, De Groef, Van Loon en ikzelf de wapens neer bij Maeva. En ze heeft verdorie net als ik - alleen langer - in het onderwijs gestaan. Overigens, ik zie dat ze nog steeds zwaar actief is, literair gesproken. De publicaties van haar hand blijven ook in deze eeuw doorgaan. Way to go, Christina!

Waar ging ik het nog over hebben? Over radio, heel juist.
Frans uit Mechelen wil mij per sé aan het hoofd hebben van een nieuwe Mi Amigo voor Vlaanderen, eentje via het web. Om te beginnen, zo zegt hij zelf. Ik vind dat allemaal goed en wel, maar zelf heb ik niet echt de behoefte om een nieuwe Mi Amigo uit de grond te stampen. Niets is zeker in het leven, dus ik zeg nooit nooit maar verder dan eventueel ooit nog eens meewerken aan een radio zou ik niet willen gaan. Een programma maken of zo. Voor de micro zitten en wat praten en zo, dat lijkt me nog wel cool. Maar een radio uit de grond stampen? Een format (braak!) bedenken? Playlists maken? En dan de godganse dag er naar luisteren en fouten noteren? En dan nog zorgen dat het hele spel commercieel draait ook? Alleen maar miserie, jongens.

Plus daarbij, Mi Amigo was een zeezender uit de jaren zeventig. Laten we het zo houden. De halfslachtige poging vanop de Magdalena (waar ik lotzijdank deel mocht van uitmaken) was al op het randje en de Mi Amigo vanuit Duisburg (de latere keten) had eigenlijk niet meer gehoeven, toch niet onder die naam. Als Mi Amigo, of Maeva of Seven nog eens willen terugkomen, laten ze het dan doen met dezelfde ballen en hetzelfde lef als hun illustere voorgangers, illegaal of op andere wijze, maar dat ze het dan meteen goed doen. Dat ze dan meteen heel Vlaanderen overspoelen met hun geluid. Keihard, tegen alle gevestigde waarden in en vooral: dat ze zorgen dat niemand er omheen kan en dat iedereen overal kan luisteren. Je moet gewoon in de auto kunnen luisteren, zonder veel gedoe of geswitch. Niet via een netwerkje van lokale radio's, niet via een webradio, niet via een satelliet en niet via de kabel. Maar gewoon via de goeie ouwe ether begot. En op FM hé, niet op de middengolf of korte golf, want dat klinkt langs geen kanten meer, we moeten daar eerlijk in zijn.

Ik weet ook wel dat het er nooit van zal komen. De tijden zijn dermate veranderd dat lef en ballen eerst moeten plooien voor de wetten van marketing en zo, en verder is de realiteit natuurlijk duidelijk: er zijn gewoon te veel spelers op het onnozele lapje putgrond dat Vlaanderen is. Dat was in de piratenjaren 80 heel anders: enkel den BRT was er en die trok echtwaar op niets. Dus supermoeilijk was het nu ook weer niet om succes te hebben. Maar! Laat ik ophouden voor ik de verdiensten van mijn kompanen en mezelf van 25 jaar geleden helemaal weg relativeer. Een tè groot Einstein-gehalte is ook niet alles, dàt moet ik vooral voor ogen houden.

In om het even welk tijdvak, vrienden: lef en ballen, en verder geen gezever.

Posted by Ben van Praag at 07:00 am | Permalink | Comments (4)